Miej mniej

Już kilkakrotnie w moim życiu zastanawiałem się nad tym, jak to jest z zazdrością. Co się dzieje, kiedy  usłyszy się o tym, że ktoś kupił nowy samochód, czy też ktoś kupił nowego laptopa. Ktoś dostał się na studia, a ja nie. A niech  jeszcze się okaże, że to mój kolega, za którym nie przepadam. Ładna gorączka… szał, też chce! (To jest tylko takie streszczenie emocji, z którymi trzeba sobie poradzić w momencie zaistniałej sytuacji). Pewnie spotkaliście się z chociaż małą namiastką takich emocji. Jeśli tak to… No właśnie. Czy czasem nie powinno być inaczej? Czy błogosławieństwo, czy szczęście drugiego człowieka nie powinno być też naszym? Czy w zamian za cały zastrzyk zazdrości nie powinniśmy cieszyć się czyimś szczęściem? Zakładam, że właśnie tak powinno być.

Dowodem jest przekraczająca ludzkie zrozumienie postawa Pawła, kiedy znajduje się w więzieniu. Konkretnie chodzi mi o List do Filipian. Paweł napisał go, kiedy przebywał  w ciemnej, podziemnej, wilgotnej celi. Zakładam, że wierzył mocno, że z niej wyjdzie (bo wyszedł) i myślał o tym co będzie dalej robił (był szalony na punkcie głoszenia ewangeliiJ). Pomijając plany przyszłościowe, wielkim zaskoczeniem jest postawa Pawła, w której pomimo tej niedogodnej sytuacji pisze list pełen radości, pozytywnego nastawienia i cieszy się razem z rodakami w wierze! „Dziękuję Bogu mojemu za każdym razem, ilekroć was wspominam, zawsze w każdej modlitwie mojej za wszystkich was z radością się modląc” (Flp 1,3-4).  Może nie jest to dosłowne przekazanie moich intencji, ale jest pewne, że Paweł chce cieszyć się sytuacją innych osób, kiedy sam nie może w takiej się znaleźć. Jest mało prawdopodobne, żeby zbór w Filippi zakupił nowego, parafialnego laptopa (wielorazowy zwój papierowy), albo nówkę rydwan z dwoma wypasionymi koniami. Ale gdyby tak było, Paweł cieszyłby się z takiej sytuacji wraz z nimi. Zachęcam do refleksji, zaoszczędźmy sobie nerwów. 

Kilion